ฉันเคยเห็นทะเลจากหลายมุมของประเทศ แต่เมื่อได้กลับมาเยือนเกาะดาบัก (Da Bac Island) กลุ่มเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในชุมชนคั้นบิ่ญเตย์ อำเภอเจิ่นวันเถ่ย จังหวัดก่าเมา ฉันจึงตระหนักได้ว่าชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของบ้านเกิดเรานั้นมีความงามที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแท้จริง

น้ำทะเลที่นี่ไม่ใช่สีน้ำเงินเข้มเหมือนชายฝั่งตอนกลาง และไม่มีทรายขาวหรือแสงแดดสีทอง แต่ท้องทะเลกลับเป็นสีน้ำตาลหม่นที่เต็มไปด้วยตะกอนระยิบระยับราวกับสีเงินยามต้องแสงแดดยามเที่ยง ขณะที่คลื่นลูกแล้วลูกเล่าทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา บริเวณใกล้ปากแม่น้ำที่สายน้ำมาบรรจบกับทะเล เรือต่าง ๆ พากันจอดเรียงรายกันอย่างหนาแน่น เรือประมงทาสีสันสดใส ทั้งน้ำเงิน แดง และเหลือง และที่หัวเรือแต่ละลำมี "ดวงตา" คู่หนึ่งที่ดูมีชีวิตชีวาจ้องมองไปข้างหน้าเพื่อนำทาง บนดาดฟ้าเรือแต่ละลำมีธงสีแดงดาวสีทองโบกสะบัด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันศักดิ์สิทธิ์ของเวียดนาม

การเดินทางกลับสู่ท้องทะเลในครั้งนี้ไม่ได้มีการวางแผนล่วงหน้า หลังจากห่างหายไปหลายปี ฉันพบว่าเกาะดาบัก (Da Bac Island) งดงามยิ่งกว่าที่เคยจำได้เสียอีก สำหรับนักเดินทางผู้ช่ำชองอย่างฉัน มักจะมีสิ่งใหม่ ๆ ให้ค้นหาในสถานที่แห่งนี้เสมอ ทว่าสำหรับเพื่อน ๆ ของฉันที่เพิ่งเคยเห็นทะเลที่นี่เป็นครั้งแรก ทุกสิ่งดูสดใหม่ น่าตื่นเต้น และคุ้มค่าแก่การบันทึกภาพ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการถ่ายรูปและเลือกรูปที่ดีที่สุดเพื่อโพสต์ลงเฟซบุ๊ก

โขดหินทอดยาวออกไปในทะเล มีเกลียวคลื่นซัดกระทบอย่างแผ่วเบา สายลมยามเย็นพัดเอื่อยและสงบ ท้องทะเลนิ่งสนิท ในระยะไกล เรือประมงลอยลำอย่างช้า ๆ ไปตามผืนน้ำ ช้าจนดูเหมือนหยุดนิ่งอยู่ระหว่างผืนฟ้าและผืนน้ำ ภาพที่คุ้นตาเช่นนี้เกิดขึ้นจากวิถีชีวิตของคนในท้องถิ่นที่ทำงานหนัก บางอย่างในส่วนลึกของฉันรู้ดีว่า เบื้องหลังความงามของภาพวาดธรรมชาติชิ้นนี้ เบื้องหลังเรือเหล่านั้นที่ลอยลำอยู่ในแสงสลัวยามโพล้เพล้ คือการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดในแต่ละวัน ภาระในการทำมาหากิน ความกังวลเรื่องปากท้อง และความอดทนอันเงียบสงบของผู้คนในดินแดนแห่งนี้

เมื่อวันเวลาสิ้นสุดลง ยามอาทิตย์อัสดงก็โอบกอดท้องทะเลไว้ด้วยไออุ่น ดวงอาทิตย์ที่ทอแสงสีแดงดั่งไข่แดงเค็มค่อย ๆ คล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้าและกำลังจะลับหายไปในท้องทะเล ท้องฟ้าและผืนน้ำดูราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ฉันพบว่าตัวเองหวังให้พระอาทิตย์ตกดินเร็วขึ้น ความตื่นเต้นรอคอยเพิ่มขึ้นในทุกขณะ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปโดยไม่รู้ตัว—เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ฉันหันไปคุยกับเพื่อนเกี่ยวกับเกาะอองโง (Ong Ngo Islet) ดวงอาทิตย์ก็จมหายไปใต้เกลียวคลื่นเสียแล้ว สิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในใจของฉันคือความรู้สึกโหยหาและเสียดายอย่างเงียบ ๆ